De wetenschap van de psychologie besteedt van oudsher weinig aandacht aan de lichamelijke kant van het 'psychische'. Maar ook op het geestelijke gebied is deze wetenschap beperkter dan zij lijkt te zijn. Die beperking bestaat er vooral in dat de menselijke geest hier wordt benaderd als een abstracte verzameling van psychische reactiepatronen, die op raadselachtige wijze aan het lichaam verbonden lijken te zijn. Pogingen om deze 'geest' te begrijpen worden daarbij tegenwoordig liefst ondernomen door naarstig te zoeken naar 'stofjes in de hersenen' die verantwoordelijk zijn voor specifieke gedragingen of verstoringen. In deze benadering wordt de geest in feite tot iets lichamelijks herleid - wat nog zinvol zou kunnen zijn, als we daarmee alles kunnen verklaren dat er over ons mens-zijn uit te puzzelen valt. Maar dat is nu juist niet het geval.

Alleen al het verschijnsel dat wij als mensen 'bewustzijn' over onszelf hebben, is - als je er werkelijk bij stilstaat - iets vrijwel onbevattelijks. Verklaringen vanuit de stoffelijke wereld schieten hier volledig tekort. Met name de wijd verbreide visie die aan al onze westerse wetenschappen ten grondslag ligt - namelijk dat een complex wezen als de mens, met inbegrip van zijn zelfbewustzijn, zich door miljoenen jaren van natuurkundig-chemische reacties en natuurlijke selectieprocessen als vanzelf vanuit de 'dode materie' zou hebben gevormd - is in feite nogal eigenaardig. De cruciale vraag is hier immers: hoe kan materie van een lage ordeningsgraad zichzelf tot een hogere graad van ordening ontwikkelen, zonder dat er vooraf een ordenende kracht van dat hogere niveau aanwezig is om die ontwikkeling aan te drijven?

Vele oude culturen, met vele duizenden jaren van verzamelde wijsheid, zagen dit dan ook anders. In talloze oudere bronnen van wijsheid vinden we het inzicht verwoord dat er een 'hogere' wereld van niet-zichtbare krachten of wezens bestaat, waaruit de stoffelijke wereld is voortgekomen. En dit inzicht wordt ook ondersteund door ontelbare 'paranormale ervaringen' van miljoenen mensen over de hele wereld. Ervaringen die door onze westerse wetenschap weliswaar als niet-normaal worden bestempeld, maar die misschien juist wel normaal zijn voor een mens die het contact met die geestelijke wereld nog voelt of dit weer heeft teruggevonden.

Vanuit deze visie, die met recht 'spiritueel' mag heten, krijgen we een heel andere kijk op de mens. Centraal staat dan niet meer het menselijk lichaam, met de daaraan verbonden psycho-chemische reactiepatronen, maar de menselijke geest - meestal benoemd als 'ziel'. Deze ziel wordt daarbij niet gezien als een abstracte verzameling van psycho-chemische reactiepatronen, maar als een levend (zij het onzichtbaar) wezen, dat zich gedurende enige tijd in een fysiek lichaam manifesteert. En in samenhang hiermee wordt de ziel tevens beschouwd als een eeuwig-bestaand wezen dat zich over een onnoemelijk lange tijd ontwikkelt, door steeds weer in een nieuw lichaam op aarde te verschijnen. In alle spirituele kennisbronnen is 'reïncarnatie' dan ook een vertrouwd begrip.

Hoewel de westerse wetenschap zich nog altijd afwijzend opstelt tegenover deze visie (en haar daarom ook niet onderzoekt), vinden we hiervoor in de praktijk van hypnotherapie (m.n. bij regressie/reïncarnatietherapie) veel ondersteuning. Dit zowel wat betreft 'reïncarnatie' als wat betreft het bestaan van een 'geestelijke wereld' die aan de fysieke wereld ten grondslag ligt.

In het werk van Psycho⁺ speelt deze spirituele visie op de mens een centrale rol. Dit betekent o.a. dat de ontwikkeling van een mens niet alleen vanuit het heden wordt beschouwd, maar zo nodig ook in relatie tot de voorgeschiedenis van voorgaande levens. Deze meer diepgaande visie biedt nogal eens een goede ingang voor het oplossen van actuele knelpunten, vooral waar deze vanuit iemands huidige leven niet begrijpelijk en moeilijk te behandelen zijn (denk bijvoorbeeld aan ernstige maar onverklaarbare angstklachten).

De spirituele invalshoek van Psycho⁺ betekent ook: aandacht voor de verbondenheid van de menselijke ziel met de onzichtbare 'geesteswereld' waaruit zij voortkomt. Die verbondenheid speelt vaak op de achtergrond een rol (ook als iemand zich daarvan niet bewust is) in de mate waarin zij of hij zich thuis kan voelen in het fysieke bestaan. Ook kan de binding van de ziel aan het lichaam een gevoel van gemis oproepen, wanneer zij zich daardoor van haar geestelijke bronnen afgesneden voelt (dergelijke achtergronden spelen vaak mee bij problemen met vitaliteit en soms ook bij depressiviteit).

Zowel de ontwikkeling van de ziel door meerdere levens heen, als haar verbondenheid met geestelijke bronnen, kunnen we in de begeleidingspraktijk betrekken door het werken met hypnotherapie. Via deze ingang, die de intuïtieve waarneming versterkt, kunnen mensen toegang krijgen tot diepere lagen van hun bewustzijn, waar zij de verbinding met hun eigen zielsgeschiedenis en hun oorsprong kunnen vinden.